Bohaterowie

Pola:


Alex:


Mateusz:


Babcia Pola:


Monika:


Arek: 


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Rozdział 20

Wpadłam w panikę. Najchętniej to wskoczyłabym z powrotem do budynku, lecz drzwi były zamknięte, a zanim wydobyłabym klucze z płaszcza i je przekręciła w zamku, to zdążyliby mnie zastrzelić z pięć razy. Stałam więc przy skrzynce na listy cała sparaliżowana ze strachu. Co prawda wyszłam o zmroku na zewnątrz, lecz nie wałęsałam się po ulicy. Stałam tylko w drzwiach kamienicy z pocztą w dłoni. Żołnierze podeszli do mnie i jeden z nich wyciągnął swoją dłoń: -Ge mig det. (Daj mi to.)- Padła komenda, lecz jej nie zrozumiałam, a mężczyzna powtórzył ją jeszcze raz, tylko z wyraźnym zirytowaniem w głosie. Nadal przyciskałam kopertę do piersi i nie zamierzałam nikomu jej dawać. Drugi z mężczyzn, roślejszy, zbliżył się do mnie i złapał za ramiona, po czym potrząsnął mną jak szmacianą lalką. Pisnęłam przestraszona, a drzwi kamienicy nagle się otworzyły. Stał w nich nikt inny jak kolejny Szwed, w tym samym niebieskim uniformie, co ci żołnierze przede mną: -Vad händer här? (Co tu się dzieje?)- Za...
Czytaj więcej

Rozdział 16

Po wyjściu Alexa z pokoju, zaczęłam przypominać sobie wszystko to, co mi powiedział. Jednak w głowie utkwiło mi tylko jedno zdanie, którego użycia do końca nie rozumiałam. Był to początkowy fragment o szwedzkich żołnierzach, którzy biją, katują i mordują. Nie mogłam rozgryźć czy to odnosiło się tylko do jego kary biczowania i pobicia, czy też miało swoje drugie znaczenie, którego mogłam się jedynie domyślać. Widziałam na własne oczy kim jest szwedzki żołnierz i co potrafi zrobić, lecz Alex w przeciągu miesiąca i kilku dni, zdołał zmienić mój pogląd na nich, ale nie całkowicie. Nadal wolałam trzymać sie od nich z daleka, dlatego też prawie w ogóle nie opuszczałam kamienicy. Na ulicy aż roiło się od niebieskich mundurów i śniegu skrzypiącego pod ciężarem czarnych butów wojskowych. Kiedy skończyłam wycierać kurze w całym mieszkaniu, a było to gdzieś koło dwunastej lub pierwszej po południu, zabrałam się za robienie obiadu. Pomyślałam, że skoro już robię obiad, to zrobię i dla nas (dla m...
Czytaj więcej

Rozdział 21

Lekko zaniepokojona wróciłam do siebie. Ciągle myślałam nad słowami Mateusza, które nie pozwalały mi zasnąć. Ale skoro powiedział, że do rana wróci, to pewnie i tak zrobi. Tak czy tak ledwo zasnęłam, a rano okazało się, że jednak go nie ma. Szybko się ubrałam i wystraszona czmychnęłam na górę do mieszkania Alexa, który jako jedyny miał radio w tej kamienicy. Pukałam do drzwi, lecz mi nie otwierał. Zaczęłam dreptać w tą i w tamtą, gdy od strony schodów dobiegł mnie jego głos: -Hey, are you alright?- Zapytał wchodząc po schodach na górę -Did you see Mat?- Zadałam pytanie, zamiast się przywitać -No, I didn't. What's with him? -I need your radio. Can I come in? -Sure.- Otworzył mi drzwi i zachęcił do wejścia, a gdy już znaleźliśmy się w środku, nagle o czymś sobie przypomniałam. W jednej chwili odwróciłam się na pięcie i stanęłam z nim twarzą w twarz, chociaż ciężko to było tak nazwać, bo Szwed miał około metra osiemdziesięciu wzrostu: -Thank you.- Podziękowałam za wczoraj- ...
Czytaj więcej