Bohaterowie

Pola:


Alex:


Mateusz:


Babcia Pola:


Monika:


Arek: 


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Rozdział 36

Przez kilka dni włóczyłam się po domu w tą i z powrotem, szukając sobie jakichś zajęć, lecz ciągle mi ich brakowało. Wszystko było uprane, okna i podłogi błyszczały jak jeszcze nigdy, kurz był perfekcyjnie starty, wszelkie tkaniny pozszywane i zacerowane, a do obiadu jeszcze było sporo czasu. Mateusz znalazł sobie jaką dorywczą pracę i codziennie znikał na kilka godzin, a babcia... W sumie to jak babcia. Ciągle odwiedzała swoje koleżanki, zarówno te w szpitalu jak i te, które ukrywały się w swoich mieszkaniach. Czasami one odwiedzały ją, a ja wtedy miałam jakieś zajęcie. Piekłam ciasta, robiłam duży wykwintny obiad, nakrywałam do stołu, podawałam im przekąski. Pewnego razu babcia wyszła z inicjatywą, że powinnam pójść do pracy jako kelnerka lub kucharka, bo świetnie gotuję i nie powinnam się marnować u nich w mieszkaniu, w szczególności, że się nudzę. Nie było to powiedziane ze wścibskością lub irytacją. Po prostu babcia chciała, bym miała jakieś stałe zajęcie, niż ciągle chodziła z k...
Czytaj więcej

Rozdział 35

Patrzył na mnie z delikatnym i za razem przepraszającym uśmiechem na ustach: -That was nice. Thank you.- Podziękował mi, a ja mimowolnie zarumieniłam się i zdałam sobie sprawę z wagi tego szaleńczego i spontanicznego czynu-I didn't expect that. -I... I...- Nie mogłam z siebie wykrztusić żadnego sensownego słowa ani w języku polskim, ani tym bardziej po angielsku. Mój język jakby zaczął żyć własnym życiem i skutecznie utrudniał mi porozumienie się. Byłam tak zakłopotana tą sytuacją, że miałam ochotę bez słowa uciec do mieszkania poniżej i pewnie bym tak zrobiła, gdyby w tym momencie to on mnie do siebie nie przytulił. Pogrążona w swoich myślach nie usłyszałam, kiedy powiedział ,,Can we do this one more time?". Pomimo, że czułam się okropnie zażenowana tym wszystkim, było to miłe, zarówno uczucie jak i doświadczenie. Nigdy nie czułam czegoś podobnego. To był mój pierwszy raz, gdy ktoś przytulał mnie do siebie w taki czuły sposób, a ja do tego kogoś coś czułam i, niestety, zdaw...
Czytaj więcej

Rozdział 20

Wpadłam w panikę. Najchętniej to wskoczyłabym z powrotem do budynku, lecz drzwi były zamknięte, a zanim wydobyłabym klucze z płaszcza i je przekręciła w zamku, to zdążyliby mnie zastrzelić z pięć razy. Stałam więc przy skrzynce na listy cała sparaliżowana ze strachu. Co prawda wyszłam o zmroku na zewnątrz, lecz nie wałęsałam się po ulicy. Stałam tylko w drzwiach kamienicy z pocztą w dłoni. Żołnierze podeszli do mnie i jeden z nich wyciągnął swoją dłoń: -Ge mig det. (Daj mi to.)- Padła komenda, lecz jej nie zrozumiałam, a mężczyzna powtórzył ją jeszcze raz, tylko z wyraźnym zirytowaniem w głosie. Nadal przyciskałam kopertę do piersi i nie zamierzałam nikomu jej dawać. Drugi z mężczyzn, roślejszy, zbliżył się do mnie i złapał za ramiona, po czym potrząsnął mną jak szmacianą lalką. Pisnęłam przestraszona, a drzwi kamienicy nagle się otworzyły. Stał w nich nikt inny jak kolejny Szwed, w tym samym niebieskim uniformie, co ci żołnierze przede mną: -Vad händer här? (Co tu się dzieje?)- Za...
Czytaj więcej